Psychoterapia psychodynamiczna jest formą terapii poprzez rozmowę, która koncentruje się na rozumieniu wewnętrznych przeżyć, emocji oraz nieświadomych mechanizmów, wpływających na sposób myślenia, odczuwania i budowania relacji z innymi ludźmi czy z samym sobą.

Jej celem nie jest jedynie zniwelowanie objawów, ale głębsze zrozumienie siebie, swoich reakcji, trudności oraz powtarzających się wzorców, które mogą mieć swoje źródło w wcześniejszych doświadczeniach życiowych.

W trakcie spotkań terapeutycznych pacjent ma możliwość swobodnego mówienia o swoich myślach, uczuciach, relacjach i trudnościach. Terapeuta pomaga zauważać znaczenia, które mogą nie być od razu oczywiste, oraz wspólnie z pacjentem nadawać sens temu, co się pojawia w terapii.

Istotnym elementem pracy jest także relacja terapeutyczna, która stanowi bezpieczną przestrzeń do doświadczania i rozumienia emocji oraz sposobów funkcjonowania w relacjach z innymi.

Psychoterapia psychodynamiczna może być pomocna m.in. dla osób, które:

• doświadczają obniżonego nastroju, depresji lub lęku,
• zmagają się z zaburzeniami osobowości, zaburzeniami psychosomatycznymi,
• mają trudności w relacjach (partnerskich, rodzinnych, zawodowych),
• zmagają się z poczuciem pustki, zagubienia lub braku sensu,
• powtarzają podobne, niekorzystne schematy w swoim życiu,
• przeżywają kryzysy życiowe, straty lub zmiany,
• chcą lepiej zrozumieć siebie i swoje emocje.

Psychoterapia psychodynamiczna ma charakter procesu. Spotkania odbywają się zazwyczaj regularnie (najczęściej raz lub dwa razy w tygodniu) i trwają najczęściej 45–50 minut.

Początkowy etap terapii służy poznaniu trudności pacjenta, określeniu celu pracy oraz ustaleniu zasad współpracy – nazywany jest konsultacjami do psychoterapii, zwykle są to 3–4 spotkania.

Po tym wstępnym etapie zawierany jest tzw. kontakt terapeutyczny. Kontrakt terapeutyczny to wspólne ustalenia między terapeutą a pacjentem, które mówią, jak będą wyglądały spotkania (np. zasady, cele, poufność), żeby obie strony czuły się bezpiecznie i wiedziały, czego się spodziewać. Może być on zawierany w formie pisemnej albo ustnej.

Po etapie konsultacji rozpoczynają się mniej ustrukturyzowane spotkania podczas których pacjent wnosi tematy, problemy nad którymi wspólnie pochyla się z terapeutą.

Dla niektórych osób trudnością jest przełamanie ciszy, czasem pacjenci nie wiedzą czy coś jest odpowiednim tematem na sesję bądź jak wybierać przedmiot rozmowy. Te wszystkie obawy czy niepewności są zupełnie naturalne i warto próbować rozmawiać o nich wprost z terapeutą, który może pomóc w tym procesie. Warto pamiętać, że nie ma niewłaściwych tematów. Długość terapii jest indywidualna i zależy od zgłaszanych problemów oraz potrzeb pacjenta.

Na początku współpracy proponuję kilka konsultacji, najczęściej od 3 do 4 spotkań. Nie jest to jednak sztywna liczba, jeżeli sytuacja tego wymaga konsultacje mogą trwać dłużej. Po zakończonym etapie konsultacji prowadzę spotkanie podsumowujące dotychczasowy proces, omawiam razem z pacjentem jak można rozumieć pojawiające się u niego trudności w nawiązaniu do jego historii życia. Są to wstępne hipotezy, wyznaczające razem z celami samego pacjenta kierunki naszej pracy. Podczas trwania terapii, może, i zazwyczaj pojawia się jeszcze szersze rozumienie problemów danej osoby.

Po etapie podsumowania staram się przedstawić pacjentowi na czym będzie polegała nasza współpraca, opowiadam o sposobie w jaki pracuje, jak będą wyglądały sesje, na czym będzie polegała moja aktywność, a na czym jego. Gdy wszystko jest jasne i dany pacjent chce podjąć terapię zawieramy opisany wyżej “kontrakt terapeutyczny”.

Sam rytm stałej współpracy to zazwyczaj od 1 do 2 sesji w tygodniu, sesja trwa 50 minut. Pracuję głównie na żywo w gabinecie, jednak w wyjątkowych sytuacjach, wcześniej wspólnie uzgodnionych istnieje możliwość sesji online.